Derin uykulu bir gecede

Derin uykulu bir gecede
Bir sokak ağlıyordu,
Ama sesi yoktu;
Ağlayışını taşlara emanet etmişti.
İçine çöken zaman
Ağır bir perde gibi
Fenerlerin gözlerine inmişti.
Hatıralar,
Paslı bir anahtar gibi
Kilitli kapıları açıyordu.
Bir sokak kulak kesilmişti
Kendi tinine,
Duvarların arasına sıkışmış
Eski sevda kırıntılarına.
Söylenmiş ama geri alınmış
Dualar dolaşıyordu havada.
Sensizlik,
Bir gölge değil artık,
Bir hüküm gibiydi.
Ve sokak bu hükmün altında
Tir tir titriyordu.
Ne duman,
Ne bacalardan yükselen
O gri teselli,
Isıtabiliyordu kalbinin üşüyen yerlerini.
Ateş yanıyor,
Ama hakikat soğuk kalıyordu.
Bir sokak diz çökmüştü,
Çakıl taşlarına vuruyordu
Yaralı dizlerini,
Sanki bağışlanmak ister gibi
Yeryüzünden.
Beyaz güvercinlerini,
Masumiyetin son kalıntılarını,
Çatılarda gezinen
Uğursuz kara kediye bırakmıştı.
İyilik,
Kendi sonunu beslemişti orada.
Gökyüzü susuyordu.
Yıldızlar şahitlikten çekilmişti.
Tanrısal olan,
Bu sokaktan yüzünü çevirmiş gibiydi.
Ve bir sokak,
Varlıkla yokluk arasında
Asılı kalmış bir dua gibi,
Ağlıyordu.
Derin uykulu bir gecede.

Aygün